Το αφιέρωμα του ηλεκτρονικού περιοδικού lifo.gr είναι αν μη τι άλλο εξαιρετικό και αξίζει να το δείτε.. Στα Μασάλια έχουμε πάρει ορισμένα κομμάτια από τις απαντήσεις του Γιώργου και συνθέσαμε ένα παζλ ζωής, ενέργειας, αγάπης και θαύματος.. Νομίζω ότι την επόμενη φορά που ο δρόμος θα μας οδηγήσει στη βόρεια Εύβοια.. θα περάσει σίγουρα από αυτό το αγρόκτημα.
Επαναλαμβάνω.. παρακάτω θα διαβάσετε αποσπάσματα απαντήσεων.. Όλο το αφιέρωμα μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ:
Τους ζητάω να μου περιγράψουν τη ζωή στο αγρόκτημα. «Ένα αγρόκτημα δεν περιγράφεται. Το αγρόκτημα το ζεις, το οσφραίνεσαι, το αναπνέεις, ζεις μαζί του, γίνεσαι μέρος του. Μετά από δύο βδομάδες διαμονής και εργασίας σε ένα τέτοιο μέρος μπορείς να νιώσεις τι είναι, να νιώσεις τη ζωή που πάλλεται εντός σου και γύρω σου. Αυτά τα πράγματα είναι βίωμα, δεν στριμώχνονται σε λέξεις».
Γεωγραφικά βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Κανδήλι της Βόρειας Εύβοιας, μόλις τρία χιλιόμετρα από το χωριό Προκόπι, που πολλοί γνωρίζουν από την εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Ρώσου, και αποτελείται από έξι ξεχωριστά κομμάτια γης σε πολύ μικρή απόσταση μεταξύ τους, τα οποία τα έχουν έξι διαφορετικοί ιδιοκτήτες. «Θέλω να τους ευχαριστήσω πολύ που μου τα παραχώρησαν και έχει μεταμορφωθεί το μέρος σε έναν μικρό καλλιεργητικό παράδεισο» λέει ο Γιώργος και μας χαμογελά.
«Πολλές φόρες σκέφτομαι πώς ξεκίνησα και ώρες-ώρες απορώ με το πείσμα μου. Στην αρχή ήμουν με 1,5 στρέμμα-ζούγκλα (το μικρό κτήμα του παππού), ένα πριόνι χειρός κι ένα κλαδευτήρι, το οποίο την πρώτη κιόλας μέρα το πάτησα και έκανα τρία ράμματα στη φτέρνα. Επίσης, είχα ένα παλιό Nissan Sunny-κούρσα, ένα βουλγαρικό τρέιλερ του ’50 και μια σκηνή του κάμπινγκ».
Χρήματα δεν είχε στην άκρη. Για τα επόμενα τέσσερα χρόνια ό,τι λεφτά πέφτανε στα χέρια του τα έριχνε στο κτήμα. «Δεν θα μιλήσω για το πόσο δύσκολα ήταν αυτά τα χρόνια. Είναι προσωπικά δεδομένα και υπόκεινται σε αγροτικά βασανιστήρια. Ο “κακός λύκος” με έριξε πολλές φορές κάτω μέχρι να καταφέρω να σταθώ όρθιος. »
Αρχικά έμεινα στη σκηνή μου, έπειτα σε μια πρόχειρη παράγκα με νάιλον, μετά σε τροχόσπιτο, ώσπου να έρθει η Libelouland στη ζωή μου και να αναβαθμίσει τη διαμονή μου σε ένα σούπερ λουξ, χειροποίητο, ανακυκλωμένο σπίτι που έφτιαξε η ίδια, γιατί ήμουν ικανός να μένω ακόμα στο τροχόσπιτο... το αγαπούσα βλέπεις το άτιμο! Το σπιτάκι, πάντως, είναι όλα τα λεφτά.
Είχα όμως ‒και ακόμη έχω‒ την πολύτιμη βοήθεια και στήριξη, πρακτική και ψυχολογική, από την οικογένειά μου. Το πατρικό μου σπίτι στη Χαλκίδα ήταν το κέντρο επιχειρήσεων, εκεί πήγαινα (όταν είχα βενζίνη για να πάω) για ένα πιάτο ζεστό φρεσκομαγειρεμένο φαΐ και φρεσκοπλυμένα σεντόνια. Ήταν η εφεδρεία μου. Μεροκαματιάρηδες γονείς μεν, ελληνική οικογένεια δε. Ξέρετε...». Η μεγαλύτερη δυσκολία, πάντως, του να τρέχεις ένα αγρόκτημα και να καλλιεργείς με τη μέθοδο της φυσικής καλλιέργειας είναι οι εργατοώρες, λένε και οι δύο.
«Πρόσεξε, όχι ο χρόνος, γιατί χρόνος δεν υπάρχει στο αγρόκτημα. Εδώ ο χρόνος είναι άχρονος. Είναι κάτι το ενιαίο που το βιώνεις τελείως διαφορετικά απ’ ό,τι έχουμε μάθει στην πόλη. Δεν μετριέται σε μέρες, ώρες και λεπτά αλλά σε βιώματα. Σε εργασίες που ολοκληρώθηκαν, σε φεγγάρια που πέρασαν, σε καιρικές αλλαγές, σε κύκλους εποχών, σε κατσικάκια που γεννήθηκαν, σε αρρώστιες που χτύπησαν, ακόμη και σε θανάτους που μας βρήκαν. Για παράδειγμα, η μέρα που χάσαμε τον Πειρατή μας, το ατίθασο και γεμάτο νεύρο λευκό κοκόνι μας με το μαύρο μάτι, που είχε αρμοδιότητες φύλαξης κοτετσιών, γενικός επιθεωρητής που λένε, είναι ορόσημο για μας».
Πηγή: lifo.gr
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου