Προτού σας παραθέσουμε τις απόψεις των δυο πολιτικών μας.. θα εκφράσουμε τη δική μας άποψη. Η αλήθεια – όπως συνηθίζεται να λέγεται – είναι κάπου στη μέση. Κανένας δεν απάντησε ευθέως, αν τα λεγόμενα του άλλου ισχύουν ή όχι. Κανένας δεν εξέφρασε το πραγματικό πρόβλημα – πρόβλημα επιχειρηματικότητας της επιχείρησης.. που δεν είναι άλλο από το τι και το πώς παράγει κάτι η επιχείρηση.
Ποιο όμως είναι το πρόβλημα σήμερα; Τα εκμεταλλεύσιμα κοιτάσματα που αποτελούν τροφοδοσία του πυρομεταλλουργικού εργοστασίου της Λάρκο είναι από τα πλέον φτωχά διεθνώς χωρίς παράλληλα να είναι μεγάλα κι ανεξάντλητα. Για τη βιώσιμη και το δυνατόν μακροχρόνια λειτουργία ενός εργοστασίου με την υφιστάμενη πυρομεταλλουργική μέθοδο απαιτούνται μεταλλεύματα με υψηλή περιεκτικότητα σε νικέλιο, τα οποία δεν διατίθενται στον ελλαδικό χώρο. Επιπλέον προαπαιτείται μια φτηνή πηγή ενέργειας ακριβώς επειδή η χρησιμοποιούμενη μεταλλουργική μέθοδος είναι εξαιρετικά ενεργοβόρος (δουλεύει σε θερμοκρασίες 900°C-1.500°C) επιμερίζοντας το μισό και πλέον του συνολικού κόστους παραγωγής για ενέργεια. Σε διεθνές επίπεδο, αλλά και στην Ελλάδα έχουν γίνει αρκετές προσπάθειες προς την κατεύθυνση της Υδρομεταλλουργίας και των αντίστοιχων μεθόδων αυτής, οι οποίες εξειδικεύονται στη δυνατότητα εκμετάλλευσης λατεριτικών αποθεμάτων με χαμηλή περιεκτικότητα νικελίου (κάτω από 0,7% από περίπου 1% που κατεργάζονται από την εφαρμοζόμενη πυρομεταλλουργική μέθοδο).
Το πρόβλημα τέθηκε στις αρμόδιες ελληνικές αρχές από την επίτροπο Ανταγωνισμού Μαργκρέτε Βεστάγκερ κατά την πρόσφατη επίσκεψή της στην Αθήνα, με την κυβέρνηση να διαπραγματεύεται πλέον με την Επιτροπή το σχέδιο ειδικής εκκαθάρισης εν λειτουργία που είχε ξεκινήσει να υλοποιείται το 2014 κατόπιν έγκρισης της Κομισιόν, αλλά η ίδια το ακύρωσε προτάσσοντας το σύνθημα «δημόσια και ισχυρή ΛΑΡΚΟ», παρόλο που δεν διαφαινόταν καμία προοπτική βιωσιμότητας.
Σε αυτό το διάστημα, η ιστορική μεταλλευτική βιομηχανία συνέχισε να συσσωρεύει ζημίες, παρότι λειτουργεί με μηδενικό σχεδόν κόστος ρεύματος, αφού συνεχίζει να μην αποπληρώνει τη ΔΕΗ.
Ακόμη και μετά την ευνοϊκή σύμβαση που περιορίζει το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας της εταιρείας από τα 4.000 δολάρια ο τόνος νικελίου στα 2.500 δολάρια, οι ανεξόφλητες οφειλές της ΛΑΡΚΟ προς τη ΔΕΗ εκτοξεύθηκαν στα 285 εκατ. ευρώ, με τη διοίκηση της τελευταίας να δρομολογεί το κατέβασμα του διακόπτη.
Το σχέδιο του 2014
Το σχέδιο που η κυβέρνηση διαπραγματεύεται εκ νέου με την Κομισιόν και το οποίο είχε ξεκινήσει να εφαρμόζεται το 2014 προέβλεπε τη δημιουργία μιας νέας εταιρείας με περιουσιακά στοιχεία το εργοστάσιο της Λάρυμνας και τα μεταλλεία του Αη Γιάννη και τη διάθεσή της από το ΤΑΙΠΕΔ προς πώληση. Παράλληλα, η υφιστάμενη ΛΑΡΚΟ μέσω διαγωνισμού θα διέθετε προς πώληση τα μεταλλεία σε Εύβοια, Καστοριά και Σέρβια, για να καταλήξουν μέσω δημοπρασίας στον πλειοδότη της νέας ΛΑΡΚΟ, έτσι ώστε να διασφαλισθεί η βιωσιμότητα της εταιρείας. Το σχέδιο μερικής ιδιωτικοποίησης, όπως ονομάστηκε, είχε τη στήριξη της Ε.Ε., η οποία με απόφασή της είχε δεσμευθεί ότι οι κρατικές ενισχύσεις δεν θα επιβαρύνουν τον νέο ιδιοκτήτη.
Η υφιστάμενη ΛΑΡΚΟ θα συγκεντρώσει όλες τις υποχρεώσεις της εταιρείας (παθητικό) και αμέσως μετά την ολοκλήρωση των δύο παράλληλων διαγωνισμών για την πώληση του ενεργητικού θα εισέλθει στη διαδικασία της πτώχευσης. Ακόμη και εάν η κυβέρνηση διασφαλίσει την έγκριση της Κομισιόν για την ενεργοποίηση σχεδίου ιδιωτικοποίησης της μεταλλευτικής βιομηχανίας, κάτι που θα φανεί τις αμέσως επόμενες ημέρες, είναι αβέβαιο κατά πόσον θα υπάρξει επενδυτικό ενδιαφέρον. Σύμφωνα μάλιστα με πληροφορίες της εφημερίδας «Καθημερινή», στην πρώτη βολιδοσκόπηση δυνητικών ενδιαφερόμενων επενδυτών τα μηνύματα ήταν αρνητικά.
Σήμερα.. και ενώ η κυβέρνηση αναζητεί εναγωνίως σχέδιο διάσωσης της ΛΑΡΚΟ.. προκειμένου να αποφευχθεί η διαδικασία της πτώχευσης που προβλέπει η καταδικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου (για μη συμμόρφωση της χώρας με την απόφαση της Ε.Ε. που αφορά στην άμεση ανάκτηση κρατικών ενισχύσεων ύψους 136 εκατ. ευρώ.)… τα δυο μεγάλα κόμματα μαλώνουν πάνω από το «πτώμα» της εταιρείας. Σαφώς και δεν υπάρχει σωτηρία.. εμείς παρά ταύτα οφείλουμε να μεταδώσουμε στο παρόν άρθρο τις απόψεις των δυο πολιτικών μας.
Κώστας Μαρκόπουλος – Η αρχική τοποθέτηση:
Η Ολοκληρωτική αδιαφορία της Κυβέρνησης για την ΛΑΡΚΟ Α.Ε, έφτασε μέχρι το σημείο να αποστείλει η ΔΕΗ εξώδικο προς την Εταιρία ΛΑΡΚΟ, διεκδικώντας τα 285εκ. Ευρώ που η ΛΑΡΚΟ Α.Ε χρωστάει και ενώ βρίσκεται σε ρύθμιση δόσεων, αδύνατον να την ταχτοποιήσει. Το ίδιο έχει συμβεί την άνοιξη, δηλαδή εξώδικο για 50εκ. Ευρώ για να εισπράξει τελικά η ΔΕΗ μόνο 15εκ. Ευρώ.
Η ΛΑΡΚΟ Α.Ε χρωστάει: 285εκ Ευρώ, προς την ΔΕΗ, 135εκ. Ευρώ στο Ελληνικό Δημόσιο, 61.6εκ. Ευρώ προς το Υπουργείο Οικονομικών.
Η Εταιρία δεν έχει καταφέρει να συντάξει ισολογισμούς για τα έτη 2016 και 2017. Μόλις τον Ιανουάριο του 2018 αναρτήθηκαν οικονομικές καταστάσεις που εκτίναξαν τις ζημιές του 2015 σε 79.4εκ. Ευρώ έναντι 39.7εκ. Ευρώ το 2014.
Ούτε το ΤΑΙΠΕΔ, ούτε η Κυβέρνηση, ούτε το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων προβλέπουν κάτι για την ΛΑΡΚΟ Α.Ε, η οποία από ότι φαίνεται είναι εγκαταλειμμένη στην Τύχη της.
Η Κυβέρνηση θεωρώ ότι ευσυνείδητα, οδηγεί την Εταιρία σε Πτώχευση και πολλές εκατοντάδες εργαζομένων σε Ανεργία. Δεν εξηγείται διαφορετικά η απόλυτη αδιαφορία.
Είναι εγκληματικό η Μεγαλύτερη στην Ευρώπη μεταλλευτική εταιρία νικελίου να οδηγείτε σε Λουκέτο.
Καλώ την ύστατη ώρα, όσους στηρίζουν αυτήν την ανίκανη Κυβέρνηση να αφυπνιστούν και να μην συνδέσουν το όνομά τους με την επερχόμενη καταστροφή.
Καλώ ακόμα την Διοίκηση της εταιρίας σε Παραίτηση λόγω ανικανότητας, διαφορετικά θα είναι συνεργοί που θα φέρουν και Ποινικές Ευθύνες διότι διαχειρίζονται Δημόσιο Χρήμα.
Επαναλαμβάνω την Θέση της Ν.Δ, ότι η Σωτηρία της ΛΑΡΚΟ Α.Ε, είναι μόνο ο Στρατηγικός Επενδυτής που θα βάλει Χρήματα μέσω αύξησης του Μετοχικού Κεφαλαίου, κρατώντας ο ίδιος το Management.
Αναστάσιος Πρατσόλης – Η απάντηση:
Η ΑΠΟΘΕΩΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ «ΛΑΡΚΟ»
Αναμφίβολα η «ΛΑΡΚΟ» διανύει δύσκολη καμπή και χρειάζονται ιδιαίτερα προσεκτικοί χειρισμοί για τη διάσωση της εταιρίας. Η Κυβέρνηση είναι σταθερά προσηλωμένη στην εξεύρεση λύσης που θα διασφαλίζει τα συμφέροντα των εργαζομένων και της επιχείρησης.
Δεν μπορούμε όμως να επιτρέψουμε σ’ αυτούς που προκάλεσαν αυτή την κατάσταση με τις επιλογές τους, να μας κουνάνε το δάχτυλο, προφασιζόμενοι τους αθώους και τους τιμητές.
Επί δεκαετίες λοιπόν, η «ΛΑΡΚΟ» χρησιμοποιήθηκε κυνικά και ασύστολα από τις προηγούμενες Κυβερνήσεις, για παραγωγή και καλλιέργεια πελατειακών σχέσεων. Συγχρόνως όμως φρόντισαν και με τις επιλογές τους να ναρκοθετήσουν τη βιωσιμότητά της.
Για παράδειγμα, υπήρξε καταστροφική η συμφωνία του τότε Υπουργού κ. Δούκα για προπώληση Νικελίου στα 18.000 δολάρια τον τόνο όταν η τιμή του έφτασε στις 52.000 δολάρια (hedging). Οι απώλειες κερδών της «ΛΑΡΚΟ» εξ αιτίας αυτής της απόφασης έχουν υπολογιστεί στα 450 εκατ. δολάρια.
Πέραν αυτού, στο φορολογικό έλεγχο του 2009 η εφορία δεν δέχτηκε τα έξοδα του hedging σαν έξοδα διασφάλισης τιμής και καταλόγισε στην εταιρία το ποσό των 195 εκατ. δολαρίων ως φορολογικές διαφορές.
Συνολική λοιπόν επιβάρυνση 645 εκατ. ευρώ.
Περίπου την ίδια εποχή, αυξήθηκε κατά περίεργο τρόπο το ενεργειακό κόστος, σκαρφαλώνοντας από 24 ευρώ η κιλοβατώρα, στα 75 ευρώ, ενώ η σημερινή Κυβέρνηση, επεδίωξε και πέτυχε συμφωνία ΔΕΗ-ΛΑΡΚΟ για πτώση της τιμής στα 32 ευρώ η κιλοβατώρα, καθώς και διακανονισμό παλαιών οφειλών.
Όταν το πρόβλημα έγινε εκρηκτικό, φρόντισαν να το καλύψουν με κρατικές ενισχύσεις, γνωρίζοντας ότι δεν αποτελεί νόμιμη πρακτική. Η απόφαση του Ευρωπαικού Δικαστηρίου για επιστροφή αυτών των ενισχύσεων έχει κάνει την κατάσταση ακόμα πιο περίπλοκη.
Είναι προφανές ότι δεν είναι δυνατόν να σχεδιάσεις το μέλλον μιας εταιρίας, αν δεν αναλύσεις πρώτα τα αίτια που την έφεραν σ’ αυτή τη δεινή θέση. Η επιλεκτική αμνησία είναι απαραίτητη σ’ αυτούς που ενδιαφέρονται μόνο για την δική τους πολιτική σταδιοδρομία. Δεν βοηθάει όμως καθόλου στην προοπτική της «ΛΑΡΚΟ».
Αυτά για κάποιους που με ανοίκειους χαρακτηρισμούς προσπαθούν να καλύψουν τις δικές τους διαχρονικές ευθύνες.
Κώστας Μαρκόπουλος – Η ανταπάντηση:
«Ο κ. Πρατσόλης εξέδωσε ανακοίνωση για την ΛΑΡΚΟ, προφανώς ενοχλημένος από τη δήλωσή μου για τους «ψεύτες και ανίκανους» που κυβερνούν. Παραθέτει στην ανακοίνωσή του διαπιστώσεις γνωστές από ετών. Του διαφεύγει όμως ότι οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ κυβερνούν σχεδόν 4 χρόνια και σε αυτό το διάστημα η διοίκηση και η κυβέρνηση που ο ίδιος στηρίζει συσσώρευσε νέα χρέη άνω των 250 εκ. ευρώ, οδηγώντας το συνολικό χρέος στα 485 εκ. ευρώ. Η ανίκανη διοίκηση της ΛΑΡΚΟ δεν έχει μειώσει σε τίποτα (μισθοί και σύμβουλοι) το οικονομικό βάρος της διοικητικής μισθοδοσίας, ούτε μείωσε τους εργολάβους, ούτε μείωσε παρά ελάχιστα το κόστος παραγωγής. Η ανίκανη διοίκηση της ΛΑΡΚΟ παραβίασε ακόμα και τη συμφωνία δόσεων διευθέτησης του χρέους στη ΔΕΗ.
Η ΛΑΡΚΟ χρειάζεται επειγόντως χρήματα και πιθανώς αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου, ώστε να ανανεώσει τον εξοπλισμό της και να επιτύχει μικρότερο κόστος παραγωγής. Δηλαδή η ΛΑΡΚΟ χρειάζεται είτε στρατηγικό επενδυτή, είτε αποκρατικοποίηση με τους εργαζόμενους παρόντες. Η κυβέρνηση λοιπόν κάνει το αντίθετο. Η ΛΑΡΚΟ δεν είναι ούτε για το 2019 στο πρόγραμμα επενδύσεων του ΤΑΙΠΕΔ. Και το αποτέλεσμα θα είναι το λουκέτο. Είτε η ΔΕΗ κόψει το ρεύμα όπου απειλεί με εξώδικο, είτε η εταιρεία φθάσει σε αδυναμία πληρωμών.
Συστήνω, λοιπόν, τον εξής οδικό χάρτη στον κ. Πρατσόλη και τους άλλους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ:
Να πάρει πίσω το εξώδικο η ΔΕΗ και να συνεννοηθεί με την κρυπτόμενη διοίκηση της ΛΑΡΚΟ.
Να μειωθούν όλοι οι μισθοί του Δ.Σ, και των συμβούλων της ΛΑΡΚΟ και του Διευθύνοντος Συμβούλου.
Να μπει για το 2019 στο πρόγραμμα του ΤΑΙΠΕΔ επειγόντως.
Να ασχοληθεί ο κ. Σταθάκης, Υπουργός Ανάπτυξης, με το ζήτημα άμεσα και να κληθεί να δώσει απαντήσεις.
Να δεσμευτεί η κυβέρνηση ότι δεν έχει συμφωνήσει στο να πουλήσει τη ΛΑΡΚΟ έναντι πινακίου φακής, πτωχευμένη και χωρίς εργαζόμενους.
Επαναλαμβάνω ότι πτώχευση και λουκέτο εμπεριέχουν και ποινικές ευθύνες για την Διοίκηση αφού το 72% των μετοχών ανήκει στο Δημόσιο (55% απευθείας και 17% μέσω ΔΕΗ)».
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου