Αξίζει να πάμε στην ανοιχτή συζήτηση για την παιδεία που διοργανώνει ο βουλευτής του Σύριζα Γιώργος Ακριώτης;

Η παιδεία σαφώς και δεν πρέπει να αποτελεί μια δεξιά ή αριστερή υπόθεση.. αλλά μια εθνική υπόθεση.. ένα διαρκές εθνικό στοίχημα. Στα Μασάλια επικροτούμε κάθε συζήτηση για την παιδεία.. ακόμα κι αν αυτή πραγματοποιείται προεκλογικά.. Είναι βασική προϋπόθεση ψήφου οι χειρισμοί στην παιδεία.. καθότι έθνος δίχως παιδεία και ιστορία δεν έχει μέλλον. Σήμερα, στις 19/6, ο βουλευτής Γιώργος Ακριώτης διοργανώνει μια ανοιχτή συζήτηση για την παιδεία. Θα προκαλούσαμε και τους μη Συριζαιους να παρευρεθούν.. και να πιέσουν για απαντήσεις και για λύσεις. Βέβαια, θα τολμήσουμε να πούμε, ότι μια τέτοια ομιλία θα πρέπει να πραγματοποιήσει και το κόμμα που δημοσκοπικά τουλάχιστον θα σχηματίσει κυβέρνηση στις 8 του Ιούλη.. αλλά προς το παρόν δεν το βλέπουμε. Πάμε εν τέλει να δούμε τα λόγια που συνόδευσαν την πρόσκληση.. λόγια που διαβάσαμε στην προσωπική σελίδα του Γιώργου Ακριώτη στο f-book.

Το 2014 ο κ. Μητσοτάκης ως Υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης δεν καταλάβαινε γιατί δεν έπρεπε να απολυθούν εκπαιδευτικοί. Ό,τι καταλάβαινε αυτός και η κυβέρνησή του, αυτά εφάρμοσαν: Απολύσεις και διαθεσιμότητες, ένα τιμωρητικό σύστημα αξιολόγησης, αυταρχικότητα στη διοίκηση και μείωση των δαπανών που οδήγησαν στην πλήρη υποβάθμιση του εκπαιδευτικού συστήματος.

Αυτή την πορεία προσπαθήσαμε να ανακόψουμε και τα καταφέραμε. Με στόχο τη δημιουργία ενός δημόσιου εκπαιδευτικού συστήματος ανοικτού και δημοκρατικού που θα σέβεται κάθε μαθητή και κάθε εκπαιδευτικό καταφέραμε (εκτός από το αυτονόητο, δηλαδή τους εκπαιδευτικούς στη θέση τους και τα βιβλία στα χέρια των μαθητών με την έναρξη της νέας χρονιάς) να επιστρέψουν οι 2.500 εκπαιδευτικοί των ΤΕΕ από τη διαθεσιμότητα, να προσλάβουμε 4.500 εκπαιδευτικούς στην ειδική εκπαίδευση και στο επόμενο διάστημα άλλους 10.500 στη γενική, να ανασυγκροτήσουμε την Ειδική Αγωγή με ίδρυση 36 ΣΜΑΕ και 570 τμημάτων ένταξης, να θεσμοθετήσουμε το νέο ολοήμερο και να καθιερώσουμε υποχρεωτική τη 2χρονη προσχολική εκπαίδευση και τα σχολικά γεύματα στα δημοτικά.

Να ενισχύσουμε την δευτεροβάθμια με ψυχολόγους και ενισχυτική διδασκαλία. Να αναδιαμορφώσουμε την πολύπαθη τεχνική εκπαίδευση: Τάξη Μαθητείας, χορήγηση επαγγελματικών δικαιωμάτων, μισθός και ασφάλιση καθώς και πρόσβασή των μαθητών στα ΑΕΙ.

Καταργήσαμε την ατομική αξιολόγηση, τη διαθεσιμότητα, την πολιτική επιστράτευση των απεργών. Θεσπίσαμε μέτρα στήριξης των αναπληρωτών (αναγνώριση προϋπηρεσίας, άδεια ανατροφής τέκνου, εκπτώσεις κ.α.)

Θεσπίστηκαν αξιοκρατικά κριτήρια για τις θέσεις στελεχών, εκδημοκρατίστηκε η διαδικασία επιλογής διευθυντών και φυσικά μεριμνήσαμε για τα προσφυγόπουλα ιδρύοντας δομές υποδοχής (ΔΥΕΠ).

Και τώρα ενόψει των εκλογών τίθεται το ερώτημα: θα κατοχυρώσουμε και θα διευρύνουμε τις κατακτήσεις μας ή θα επιστρέψουμε στη λογική του παρελθόντος και στις νεοφιλεύθερες πολιτικές που έκοβαν από παντού δαπάνες ακόμα και από το ζωτικό χώρο της εκπαίδευσης; Θα τους αφήσουμε να εφαρμόσουν το 5 προς 1, θα τους αφήσουμε να υποκαταστήσουν το δημόσιο αγαθό της παιδείας με τα ιδιωτικά ιδρύματα των φίλων τους;